Geri kazanım yöntemleri

Geri kazanım yöntemleri, atığın türüne ve hedeflenen kalite düzeyine göre seçilir.

Mekanik geri dönüşüm en yaygın ve en ucuz yöntemdir: malzeme ayrıştırılır, boyutu küçültülür, temizlenir ve yeniden işlenir. Plastikte öğütme ve yeniden granülleme, metalde ergitme bu kapsamdadır. Sınırı kalite kaybıdır: plastikte her çevrimde zincir kısalır, karışım kirliliği özellikleri düşürür.

Kimyasal geri dönüşüm, malzemeyi kimyasal yapı taşlarına ayırır. Plastikte depolimerizasyon ve piroliz ile bakir kaliteye yakın hammadde elde edilebilir; karşılığında enerji yoğun ve maliyetlidir. Karışık ve kirli atık akımlarında mekanik yöntemin başaramadığını başarır.

Termal geri kazanım, atığın yakılarak enerjisinin kullanılmasıdır ve hiyerarşinin alt basamağıdır; yalnızca başka yolla değerlendirilemeyen atıklar için düşünülmelidir.

Metal geri kazanımında ergitme, özellik kaybı yaratmadığı için üstündür: alüminyumun ikincil üretimi, birincil üretimin enerjisinin yaklaşık yüzde beşiyle yapılır.

Yeniden değerlendirme (upcycling), atığı daha yüksek değerli bir ürüne dönüştürmektir: hurda metalden mobilya, tekstil kırpıntısından yalıtım malzemesi gibi. Ölçeği sınırlıdır ama tasarım açısından öğreticidir.